[ ရင္ထဲက----ဖလပ္ ဖလပ္ ]

ေဝွ႕မယ့္ဆင္ ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ေနတယ္ ဆင္ႀကံ ႀကံမလို႔လား၊ 
ဆင္သြားရင္လမ္းျဖစ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဆင္ေသကို ဆိတ္သားေရနဲ႔ ဖံုးဘို႔ ႀကိဳးစားလည္း ဆင့္အဝွာ ေခြးေမွ်ာ္တဲ့ဘဝမဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဆင္ကို စမ္းတဲ့ မ်က္မျမင္ ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ဘဝေတြ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ ဆင္မေၾကာက္ ဖိနပ္ျဖစ္သြားမွာေပါ့ ဆိုေစဦးေတာ့၊ ဝါးလံုးေခါင္းထဲ ဆင္တိုးေနရတဲ့ဘဝထက္၊ ဆင္နင္းၿပီး ျမင္းအကန္ပဲ ခံလိုက္ပါေတာ့မယ္၊ ဆင္ျဖဴ႕မ်က္ႏွာကို ဆင္မည္းေတြမၾကည့္ဝံ႔ဆိုတာ ဆင္ျဖဴေတာ္မီ ႀကံစုပ္ဘို႔လည္း ဝန္မေလးတတ္ၾကတဲ့သူေတြ မဟုတ္ဘူးလား၊ ဆင္သတ္ၿပီး အရပ္ကို ေဝလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးနဲ႔ ဆင္ကန္းေတာတိုးလုပ္ၾကဦး မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္မွာ ဆင္အေသေကာင္နား တဝဲလည္လည္ လိုက္ပါရင္း မိုက္မွားတဲ့ က်ီးမိုက္ေတြအျဖစ္ အေတာသတ္ၾကဦးမွာ မဟုတ္ပါ ဘူး၊ ဆင္ေကာင္လံုးႀကီးေတြ႕ေနပါၿပီဆိုမွ ဆင္ေျခရာ ရွာေဖြဘို႔ ေရာ လိုေသးလို႔လား၊ ထြက္ၿပီးသားဆင္စြယ္ ျပန္ဝင္႐ိုးထံုးစံမရွိဆိုေပမယ့္ ဝင္လိုက္ ထြက္လိုက္ ျဖစ္ေနတဲ့ အဲဒီအစြယ္ႀကီးက ႏွမ္းပက္ခံရတဲ့ ဆင့္ပါးစပ္ႀကီးလို အားသာငမ္းငမ္း ျဖစ္ေနလိုက္ပံုမ်ား ျပည့္ပဲ ျပည့္ႏိုင္ခဲလွ၊ ခုေတာ့---က်ားနဲ႔ဆင္လယ္ျပင္မွာ ေတြ႕ၾကၿပီ၊ ေတာဆင္႐ိုင္းတစ္အုပ္ ဥာဏ္ပညာခၽြန္းနဲ႔ အုပ္ဘို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီ၊ ဆင္ဘိုးထက္ ခၽြန္းဘိုး ဘာ့ေၾကာင့္ ႀကီးတယ္ဆိုတာ ျမင္ေတြ႕ၾကရေတာ့မွာေပါ့၊
ဆင္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္----ျဖစ္မေနဘဲ-----ဆင္ေအာ္လို႔ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတဲ့ဘဝကေန ႏိုးထလိုက္ၾကပါေတာ့၊ အဲဒါမွ---ဆင္စီးၿပီး ျမင္းရံတဲ့ဘဝကို---ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ယံုမက ဆင္ေျပာင္ငါးစီး အားမာန္ႀကီး ဘဝခရီးဟာ---သာယာ-----ပါ လိမ့္မည္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း---
အလြတ္---ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေျပာရရင္
ေဟ့--ဒီမွာ---ငါတို႕ရင္ထဲကေတာ့---
----------------------------------

[ အမည္ မေဖာ္လိုသူ ]

ငါ့ အေဖ ဘယ္သူလဲ
ဒါေတာ့---မင့္အေမကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးေနမွာေပါ့
ငါ့ အေမကေရာ ဘယ္သူလဲ
႐ူးေနလား--ကိုယ့္ေမြးတဲ့ အေမေတာင္ မသိရေအာင္
လူမ်ဳိးအေနနဲ႔ကေရာ --ဘာလူမ်ဳိးလဲ--ငါက
ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္ မွန္ျပန္ၾကည့္ေလ---သိခ်င္ရင္
အရပ္ထဲမွာ--ငါ ဆိုတဲ့အေကာင္ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာေရာ သိၾကရဲ႕လား
မရွိရေအာင္ မင္းက ေသရြာ သြားေနလို႔လား
အိမ္နဲ႔ယာနဲ႔ ေနတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္ ငါက
ခု--ဘယ္ဇရပ္ ဘယ္လမ္းေဘး ေနေနရလို႔လဲ
လူရာမသြင္းရေအာင္ ငါက ႏူေနလို႔လား ဝဲေနလို႔လား
အေနအထိုင္ဆင္ျခင္ရင္ ေရာဂါဆိုတာ ကုလို႔ ရပါတယ္
ရွင္းေနတာႀကီးကေတာ့ မေကာင္းပါဘူး
ေဟ့ေကာင္ ဘာရွင္းတာလဲ--ရွင္းရွင္းေျပာ ရွဳပ္ေအာင္ မလုပ္နဲ႔ ဘာလဲ
ငါ့ဟာငါ စဥ္းစားေနတာ
ဘာစဥ္းစားေနတာလဲ
ငါ့အေဖ ဘယ္သူလဲ ဆိုတာ
ဒါေတာ့---မင့္အေမကိုယ္တိုင္ အသိဆံုးေနမွာေပါ့လို႔ ေျပာပီးဘီေလ
အင္း--ဒါဆို ငါ့အေမကေရာ ဘယ္သူလဲ
အာာာ--အပ္ေၾကာင္းထပ္လာဘီ၊ ဘာျဖစ္ေနတာလဲသာ ေျပာေတာ့
ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတာ
ဘာဇေဝ ဇဝါ ျဖစ္တာလဲလို႔
ငါက ဘာလူမ်ဳိးလဲ
ကြာ--ဒီေကာင္---ကိုယ့္႐ုပ္ကိုယ္ မွန္ျပန္ၾကည့္လို႔ဆို
အရပ္ထဲမွာ အခုထိ ငါ ေနထိုင္ေနတယ္ဆိုတာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ေနာ္
ေတာ္ၿပီ--ဂ်ာလည္ခတ္တယ္ဆိုတာ ဒါေျပာတာေနမွာ--ၾကာရင္ ငါပါ ေဂါက္လိမ့္မယ္
မဟုတ္ပါဘူး---နေဝတိမ္ေတာင္ျဖစ္ေနလို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ျပန္ေမးေနတာ မင္းက ဝင္ရွည္ေနလို႔
ကဲ---မရွည္ေတာ့ဘူး---လိုရင္းတံုးတိသာ ေျပာေတာ့ ဘာလဲ
ငါ့နာမည္ မဲစာရင္းထဲမွာ ပါမလာလို႔
တိန္----

[ မွတ္မွတ္ရရ ဟာသမ်ား ]

အို--ဖဲ႐ိုက္တဲ့ေနရာမွေတာ့ ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူး၊ ေယာကၡမေတာင္ ဖဲေပါင္႐ိုက္တဲ့ေကာင္၊ သံုးႏွစ္ရွိၿပီ ျပန္ကို မေရြးဘူး၊ အိမ္ေပၚက ဆင္းပါ ဆင္းပါ ေျပာေတာ့လည္း မဆင္းဘူး၊ မဆင္းသာ မဆင္းတယ္ အိမ္က သူ႕အိမ္၊ သူ႕အိမ္လို႔သာ ေျပာတယ္ အိမ္ေဆာက္တုန္းက ငါ့ သံ တစ္ေခ်ာင္း ေတာင္မပါဘူး---
(သေျပဂ်ာေအး---အမွတ္တရ)

(ဆက္လက္ျဖည့္စြက္ခ်က္----မွတ္မွတ္ရရဟာသမ်ားမွ----)

ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ စိတ္ဓာတ္ထားေနရဲ႕သားနဲ႔ ဘယ္သူမွ ၾကည္ညိဳေလးစားမႈ မရွိၾကတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး၊ တစ္ရြာလံုးနဲ႔ ငါ့ဘႀကီးလို႔ေျပာရေအာင္လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔မွ တည့္တာလည္းမဟုတ္၊

မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္တဲ့ေနရာမွာလည္း ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူးတဲ့၊ မ်က္ခြက္ကသာ ေျပာင္တယ္ထင္ေနၾကတာပါေနာ္ စိတ္ရင္း စိတ္ဓာတ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ပုပ္ၿပီးသားပါ၊ စိတ္ရင္းေလးသာ ပုပ္တာပါ ႐ုပ္ကလည္းခပ္ဆိုးဆိုးမဟုတ္လား၊ ႐ုပ္ကခပ္ဆိုးဆိုးမို႔ အထင္ေသး သလား ေဆြႀကီးမ်ဳိးႀကီး တစ္ေကာင္ႂကြက္ေနာ္၊ တစ္ေကာင္ႂကြက္ဆိုတုိင္း အထင္စေမာသြားတယ္ဆိုရင္မွားမယ္ ဆီစက္မွ သံုးစက္၊ အေၾကာ္ေၾကာ္တုန္းက လက္ေပၚတင္တာ၊ ဆန္စက္ ဆန္စက္ေတြဆိုတာ မတၱရာမွာတစ္လံုး၊ မံုရြာမွာတစ္လံုး၊ မန္းဒေလးမွာ တစ္လံုး လွည့္ကိုမၾကည့္တာ၊ ဘယ္လွည့္ၾကည့္မလဲ ကိုယ့္ဟာမွ မဟုတ္တာ၊

စဥ့္အိုးႀကီးထဲမွာဆို အျပည့္၊ ဘာေတြလဲ မေမးနဲ႔ ေရေတြ၊ ေရေတြဆို လို႔ ျဖစ္မသြားနဲ႔ဦး ဆံုးေအာင္နားေထာင္၊ အဲဒီေရေတြရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာမွ---ရတနာေတြလို႔ ေျပာတာဟုတ္ပါဘူး၊ အနည္ေတြလို႔ေျပာတာ၊ အနည္ေတြဆိုလို႔ မဟုတ္က ဟုတ္က ေျပာတယ္လို႔ ထင္သလား၊ ဟင္းဟင္း စဥ့္အိုးႀကီးကို ခြဲလိုက္စမ္း၊ ဂြမ္းဆိုျမည္သြားမယ္ေလ ဟုတ္ဘူးလား၊ အလကားေျပာတာ အဲသလို--ခြဲလိုက္ေတာ့--အိုးျခမ္းပဲ့ေတြ ျဖစ္သြားမယ္ေလ၊ ရွင္းတယ္ေနာ္၊

စိတ္ရင္းယုတ္ေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္ကမာတယ္၊ သခၤါရ သေဘာကို သိတယ္၊ အိမ္အလယ္ေခါင္တည့္တည့္ႀကီး ကားလမ္းေဖာက္သြားတာ ဘယ့္ႏွယ္မွ မေနဘူး၊ မတုန္လႈပ္ခဲ့ဘူး၊ ဘယ္တုန္လႈပ္မလဲ ေယာကၡမ အိမ္ကိုး၊ ေယာကၡမသာ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ျဖစ္ေနတာပါ ၊ က်ဳပ္ကေတာ့ ဖဲ႐ိုက္မျပတ္ဘူး၊ ဖဲ႐ိုက္တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္မရွိဘူး၊ သူ႕ကိုေတာင္ ဖဲေပါင္႐ိုက္ပစ္တဲ့ေကာင္၊ သံုးႏွစ္ရွိၿပီ ျပန္ကို မေရြးဘူး၊ ၾကည့္မရလို႔ အိမ္ေပၚကဆင္းပါ ဆင္းပါေျပာေတာ့လည္းမဆင္းဘူး၊ မဆင္းဆို အိမ္ကသူ႕အိမ္၊ သူ႕အိမ္---------------ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ-

[ က်ေနာ္ႏွင့္ တံတားအို ]

ကိုယ့္ကိုမ်ား တိုက္႐ိုက္ေလွာင္ေျပာင္သေနလားလို႔ေတာင္ အစကေတာ့ ထင္မိပါရဲ႕ ဟုတ္တယ္ေလ တစ္ခါတစ္ေလမွာ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလာတဲ့အခါ အဲသလိုပဲ ထင္မိၾကတာပဲ မဟုတ္လား
---တံတားတစ္စင္း ေဆာက္လိုက္တယ္တဲ့--သည္တံတားကို ေစာင့္ေရွာက္ဘို႔ ဆိုၿပီး ဝန္ထမ္းတစ္ဦးခန္႔ လိုက္တယ္၊ ေနာက္--သည္ဝန္ထမ္း အလုပ္လုပ္သလား မလုပ္သလား သိရေအာင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးတစ္ေယာက္ေတာ့ခန္႔ရမယ္၊ ဒါဆို သူတို႔ရဲ႕ လစာ ဘယ္သူတြက္ခ်က္ေပးမလဲ၊ စာရင္းအင္း ကၽြမ္းက်င္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ေတာ့ ခန္႔ေပးဦးမွ၊ သန္႔ရွင္းေရးကလည္း လိုလာျပန္ပီ၊ ခန္႔လိုက္ျပန္ေပါ့၊ ဟိုဟာဝယ္ သည္ဟာဝယ္အတြက္ ႐ံုးအကူ တစ္ေယာက္ ကလည္း မရွိမျဖစ္ေလ၊ ဝန္ထမ္းေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္မ ႏွင့္ လုပ္သက္၊ ရာထူးတိုးေရးကိစၥအဝဝ၊ အသက္အာမခံႏွင့္ SSB ဆိုလား လူမႈဖူလံုေရးဒါေတြ တာဝန္ယူေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ့္ HR ၊ ၿပီးေတာ့----ခန္႔လိုက္ျပန္ဘီ၊ ေနာက္ေတာ့---အတြင္းေရးမွဴးမေလး၊ လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ၊ အဲဒီေနာက္---supervisor ၊ ကားဒ႐ိုက္ဘာ---ဒါနဲ႔ ဒါနဲ႔-----ဝန္ထမ္းအင္အား မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ဝင္ေငြ ထြက္ေငြ ရသံုးခန္႔မွန္းေျခ ဘ႑ာေရးႏွစ္အကုန္ တြက္ခ်က္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တံတားကဝင္တဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ ျပန္လည္ျပင္ဆင္စရိတ္၊ ဝန္ထမ္းစရိတ္၊ အေထြေထြအသံုးစရိတ္၊ မျဖစ္ေခ်ဘူး---ဝန္ထမ္းအင္အားေလွ်ာ့ရေတာ့မည္၊ အားလံုး မဲခြဲ ဆံုးျဖတ္လုိက္ၾကသည္။
အေစာင့္ အလုပ္ျပဳတ္သြားသည္----တဲ့။
ကဲ---ထူးဆန္းတယ္လို႔ မထင္ဘူးလား၊ အစကေတာ့ ဒါေလး ဖတ္မိေတာ့ ကိုယ့္တိုင္ လိပ္ျပာငယ္မိသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ၊ ကိုယ္တို႔လည္း ဘာထူးလဲ သည္တံတားေလးေပၚ ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ ယာဥ္ေတြဆီကေန ရရွိတဲ့ ဝင္ေငြေပၚမွာ အေျခတည္ၿပီး---ထမင္းအိုးေလး တည္ၿမဲေနရတာ ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီလဲ၊ တံတားေလးခမ်ာလည္း အေတာ္ေလးကို အိုမင္းေနပါၿပီ၊ ယိုယြင္းစျပဳလာပါၿပီ၊ ျပင္သင့္သေလာက္ေတာ့ ျပင္ေပမယ့္--အခ်ဳိ႕ ယာဥ္ေတြက တံတားေလးေပၚကို ျဖတ္သန္းဘို႔ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနၾကတာ ကိုလည္း သတိျပဳမိပါရဲ႕။ သတိၱရွိရွိျဖတ္သန္းမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ---
အခ်ိန္ကုန္သက္သာမႈနဲ႔ ျမန္ဆန္မႈ အက်ဳိးကို ခံစားရမယ္ဆိုတာ သိေနေပ မယ့္ လက္ေတြ႕မွာ မေတာ္လို႔မ်ား ျဖစ္သြားခဲ့သည္ရွိေသာ္---ဆိုတဲ့ စိုးရိမ္စိတ္က လြန္ကဲေနေတာ့ ပါလာတဲ့ ကုန္ပစၥည္းတန္ဘိုးနဲ႔ အျခား အေဝးႀကီးက ပတ္ရမယ့္ ကုန္က်စရိတ္ကို တြက္ခ်က္ၾကၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ အခ်ဳိ႕ ဝန္ပိုကုန္တင္ယာဥ္တစ္ခ်ဳိ႕ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ရင္း အျခား လမ္းေၾကာင္းကို ေရြးခ်ယ္သြားၾကသည္၊ အဲဒီလို ျဖစ္လာဖန္မ်ားလာတဲ့အခါ တံတားျဖတ္သန္းခသည္ အရင္လို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ထဲထဲဝင္ဝင္ မရရွိျခင္း၊ ေန႔စဥ္သတ္မွတ္ဝင္ေငြ မျပည့္မီျခင္းတို႕ေၾကာင့္ သည္တံတား အိုေလးကို အမွီသဟဲျပဳ ေနၾကေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ လုပ္ကိုင္လာၾကေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားစိုးရိမ္လာၾကသည္။ ေရရွည္မွာ ျဖစ္ပါ့မလား
ဝန္ထမ္းမ်ား စိုးရိမ္ေသာကသည္ အေပၚယံခပ္ရွပ္ရွပ္ေလာက္သာ၊ သည္တံတားမွာ မလုပ္ရေတာ့လဲ ေနာက္ အလုပ္တစ္ခုေပါ့ဆိုေပမယ့္---ဟိုမေရာက္ သည္မေရာက္ အသက္အပိုင္းအျခား သက္ႀကီး ဝန္ထမ္းမ်ားကိေတာ့-----ရင္ေလးေနမိၾကသည္။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းဆိုင္ရာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားက ပိုၿပီး သတိျပဳမိျခင္းႏွင့္ စိုးရိမ္ျခင္းမ်ား လြန္ကဲၾကသည္၊ ေန႔စဥ္ဝင္ေငြ အေျချပ ဇယားကို လက္ေတြ႕ သိရွိေနၾကတာပဲ၊ 
စဥ္းစားသည္၊ ေတြးသည္၊ ႀကံဆသည္၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ေကာင္းမလဲ---အေျဖက ရွင္းရွင္းေလးပါ
တံတားေဟာင္းႏွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ တံတားအသစ္တစ္စင္း---ကို တည္ေဆာက္ၾကမယ္ေပါ့----
တံတားေဟာင္းထက္ အဆင့္ျမင့္တဲ့ ဝန္အေလး တန္ခ်ိန္ကို ပိုမို ေတာင့္ ခံႏိုင္မယ့္ တံတားအသစ္တစ္စင္းကို ခပ္ျမန္ျမန္တည္ေဆာက္ရေတာ့မွာေပါ့၊ သည္လိုမွ မဟုတ္ရင္ တံတားအိုေလးမွာ ျဖတ္သန္းသြားလာေနၾကတဲ့ ယာဥ္ မ်ား တစ္ျဖည္းျဖည္း ပါးလ်ားလာၿပီး မိမိတို႔ထက္ သာလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ အျခားလမ္းေၾကာင္းကို ေရြးခ်ယ္သြားၾကမည္၊ ဒီအခ်က္ကို စိုးရိမ္သည္၊ သိလည္း သိေနခဲ့ၿပီ၊ မိမိတို႔ တံတားမွ ျဖတ္လွ်င္ အခ်ိန္တိုတြင္းမွာ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ကူးလူးသြားႏိုင္သည္ကို သိပါလ်က္ႏွင့္ သည္အတိုင္း မိန္႔ေန လွ်င္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿငိမ့္ႏိုင္မည္မဟုတ္၊ အျမန္ဆံုးတံတားအသစ္တစ္စင္း တည္ေဆာက္ရပါေတာ့မည္၊ 
ဒါဆိုရင္-----တံတားအိုမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ အေစာင့္ဝန္ထမ္း ကအစ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးအထိ အဆင့္ရွိေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားႏွင့္ျဖစ္မလား၊ ဒါလည္း မျဖစ္ႏိုင္၊ သူတို႔ မိမိတို႔သည္ ေလွႀကီးထိုး ႐ိုး႐ိုးသမားမ်ားျဖစ္ေန သည္ကိုလည္း သိေနၾကသည္၊ သည္လူေတြႏွင့္ တံတားအသစ္ထပ္ တည္ေဆာက္ၿပီး ဆက္သြားလို႔မရႏိုင္၊ သည္လူေတြက တံတားအိုေလးမွာ လာသမွ် ျဖတ္သန္းသမွ် ယာဥ္မ်ားကို ေကာက္မည္၊ ေမာင္းတံမတဲ့သူက မေပးမည္၊ တံတားအိုေလး ပ်က္စီးေနသည့္ေနရာရွိလွ်င္ လက္ပူတိုက္ နည္းျဖင့္ ဖာေထး ျပဳျပင္တတ္ေပမယ့္ ဟုတ္ဟုတ္ရားရား ဂဏန္းေတြ သခ်ၤာေတြ ပံုေသနည္းေတြ ေဖာ္ျမဴလာေတြနဲ႔ေတာ့ လုပ္ခဲ့ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္၊ သို႔ေသာ္---သူ႕ဟာႏွင့္သူေတာ့ ျဖစ္ေတာ့ ေနပါေသးသည္။ 
အဲသည္ေတာ့---တံတားအသစ္ႀကီးမ်ား တည္ေဆာက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ သည္လို လူေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ ခရီးႏွင္လို႔ ျဖစ္ပါ့မလား၊ တံတားအသစ္ဆိုတာနဲ႔အညီ ေကာက္ခံေရးႏွင့္ ေမာင္းတံ မတာကအစ လက္ႏွင့္ မတာမ်ဳိး ေဘာက္ခ်ာျဖတ္တာကို လယ္ဂ်ာစာအုပ္ႀကီးနဲ႔ မွတ္တာမ်ဳိးေတြနဲ႔ေတာ့မျဖစ္ေတာ့၊ အရာအားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို နည္းပညာအသစ္ေတြ စက္ယႏၲယားေတြနဲ႔ သြားရေတာ့မည္၊ တန္ပိုခ်ိန္တာကအစ ကြန္ပ်ဴတာေတြနဲ႔ ျဖစ္ေတာ့မည္၊ လက္ရွိ တံတားအိုေလးမွ ဝန္ထမ္းမ်ားသည္ ဘုတ္အုပ္ႀကီးသမား မ်ား၊ ေရွး႐ိုးဆန္ သမားမ်ားလို႔ပဲ မိမိအပါအဝင္ သတ္မွတ္ရမလို ျဖစ္ေနသည္၊ မရွက္တန္းဝန္ခံရလွ်င္ တံတားအသစ္ႀကီးမွာ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ့္ အတတ္ပညာအား မိမိအပါအဝင္ ဝန္ထမ္းအေတာ္မ်ားမ်ား နည္းေနေၾကာင္းကို ေမးစရာမလိုဘဲ အလိုလို သိရွိၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ဒီေတာ့---တံတားအသစ္ႀကီးအတြက္ဆိုရင္---ပညာတတ္ လူတန္းစားမ်ား အမွန္တကယ္ကို လိုအပ္လာမည္ မဟုတ္ပါလား၊ 
ဒါဆိုရင္---တံတားအသစ္ႀကီးမ်ား တည္ေဆာက္ၿပီးသြားရင္---မိမိတို႔လို----အို --မေတြးတာဘဲ ေကာင္းပါ တယ္ေလ----ေနာက္ေတာ့ မွ ေနာက္ေရာက္ရားေပါ့လို႔ စိတ္ကို ေျဖေလ်ာ့ေတြးရင္း---လက္ရွိအခ်ိန္အထိေတာ့ ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ တံတားအိုေလး ေစာင့္ထိန္းရမယ့္ တာဝန္ကို ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ေနလိုက္ေတာ့တယ္၊ သူတို႕တစ္ေတြကေတာ့----
တံတားအသစ္ႀကီးတည္ေဆာက္ႏိုင္ေရးအတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ လံုးပမ္း ၾကပါေတာ့သည္၊
ေဆာက္လုပ္ေရးအင္ဂ်င္နီယာအတတ္ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ား၊ ကြန္ပ်ဴတာကၽြမ္းက်င္သူမ်ား၊ စာရင္းအင္း ဇယားႏွင့္ အတြက္အခ်က္ ေကာင္းသူမ်ား၊ အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္ ျဖစ္လာပါၿပီ။ တံတားအသစ္ႀကီးအတြက္ လိုအပ္ေသာ နည္းပညာမ်ား ပစၥည္းမ်ား၊ ကၽြမ္းက်င္ပညာရွင္မ်ား------တစ္စတစ္စ----
အားလံုးေတာ့ ျပည့္စံုေနပါၿပီ၊ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်ေတာ့---တံတား အသစ္ႀကီးေဆာက္ေတာ့မယ့္ ဝန္ထမ္းအသစ္ႀကီးေတြ--- အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကသည္မွာ သူတို႔ေလာက္ ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္သူမွကို မရွိေလာက္ေအာင္ ထင္ရသည္၊ --အခုထက္ထိေတာ့----တံတားအသစ္ႀကီးေနရာအတြက္ လ်ာထားခ်က္သာ ရွိေနၿပီး---ေခ်ာင္း ကို ျဖတ္ကူးႏိုင္ရန္အတြက္ ပိုင္ တစ္လံုးတစ္ေလေတာင္ ႐ိုက္ထားျခင္း မရွိေသးတာေတာ့ ေတြ႕ရသည္။ အခ်ိန္ေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာခဲ့ပါၿပီ၊ 
တံတားအသစ္ႀကီးက မစရေသးေတာ့ ဝင္ေငြ မဝင္ေသးေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ လစာကေတာ့ အခုထက္ထိတံတားအိုေလးကေန ရရွိတဲ့ ဝင္ေငြနဲ႔ပဲ--
တံတားအိုေလးကလည္း အိပဲ့အိပဲ့နဲ႔ ဟိုးတုန္းကအတိုင္း ျဖတ္တဲ့ယာဥ္ရွိတဲ့အခါ ေကာက္လိုက္၊ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ လုပ္ေနၾကဆဲပါပဲ---
သူတို႔ တစ္ေတြလည္း---အလုပ္ေတြ--႐ွဳပ္ေနၾကဆဲပါပဲ
ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္ မေဝးဘူးဆိုတာလည္း သိေနပါတယ္
တံတားအသစ္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခါက်--
မိမိတို႔ ဘယ္လိုမ်ား ေရွ႕ဆက္ ခရီးႏွင္ရပါ့မလဲ
ဝန္ထမ္းေလွ်ာ့တဲ့အခါ--မိမိလို အေစာင့္ဝန္ထမ္းကိုမ်ား
ေလွ်ာ့ပစ္လိုက္မွာလားဟဲ့လို႔---နည္းနည္းေတာ့ ေတြးပူမိရင္း
ဟင္းးးးးးးးးးးးးးးးး

အႀကိဳက္ဆံုး ဇာတ္ဝင္ခန္းနဲ႔ ေတးသီခ်င္း

[ တူညားေဒြလို တို႔လည္း ဂုဏ္ျပဳလိုက္သည္ ]
--------------------------------------------

ခါးက ခ်ိနဲ႔နဲ႔ စကားက ယိသဲ့သဲ့
ေတာင္ႀကီးကိုမ်ား ၿဖိဳခ်င္တယ္
ေမာင္းေထာင္းႏိုင္႐ံု အိုးရြက္ႏိုင္႐ံု
မာန္ေတြ ေထာင္ခ်င္တယ္--------------
ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္ ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္
မိုး မ လင္း ပါ ဘူး ဗ်

မွတ္ထားပါကြယ္ လႈိင္းႀကီးေလွေအာက္
မိန္းမဆိုတာ တို႔မ်ား မေၾကာက္
ေခ်ာင္းမိျပန္ရင္ ငါးပါးႀကီးကိုေမွာက္
ရွင္ ဘုရား စူးပါေစကြယ္
မိန္းမဆိုတာ မူယာ မာယာ ေခါင္းထိုး တန္ခိုးျဖာ
ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္ ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္
မိုး မ လင္း ပါ ဘူး ဗ်---------

သမၼာက်မ္းထဲက ကမၻာဦးအစ
ကိုအာဒမ္အတြက္ မဧဝ
ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳဘို႔ရာ
ဖန္ဆင္းေပးရရွာ-----ဟား ဟား ဟားးးးး
ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္ ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္
မိုး မ လင္း ပါ ဘူး ဗ်---------

ခါးက ခ်ိနဲ႔နဲ႔ (ယိ----ဟိ)
စကားက ယိသဲ့သဲ့ (အား ဟ)
ေတာင္ႀကီးကိုမ်ား ၿဖိဳခ်င္တယ္
ေမာင္းေထာင္းတတ္႐ံု အိုးရြက္ႏိုင္႐ံု---နဲ႔
မာန္ေတြ ေထာင္ခ်င္တယ္--------------
ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္ ၾကက္မ ဘယ္ေလာက္တြန္တြန္
မိုး မ လင္း ပါ ဘူး ဗ်

------------------------------
ေရေလးက ေအးေနတာပဲေနာ္
နာမယ္ ဘယ္လိုေခၚတုန္း

[ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ပံုမ်ား ] (တစ္ရံေရာ အခါက ----ကိုဘခိုင္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ က်ေနာ္၏ အေဖသို႔ အမွတ္တရ၊ ႏွစ္ေယာက္သား ေကာင္းရာ ဘံုမွာ ေပ်ာ္စံႏိုင္ၾကပါေစ)

[ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ပံုမ်ား ]

ၿမိဳ႕ကြက္သစ္မ်ား တိုးခ်ဲ႔ၿပီးစ ကာလ
အခ်ိန္က ည ၁၀ နာရီ ဝန္းက်င္
လွ်ပ္စစ္မီးတိုင္မရွိ၊ လေရာင္ကင္းမဲ့၊ ေမွာင္မိုက္လြန္းေသာည
ႏွစ္ေယာက္သား ညေနခင္းကို ၿမိဳခ်အၿပီး
စမ္းတဝါးဝါး၊ ဒယီးဒယိုင္---ႏွင့္ ျပန္ခဲ့ၾက
ကိုဘခိုင္
ေဟး
အခု ဘယ္သြားေနတာလဲ
အိမ္ျပန္ေနတာေလ
အိမ္ျပန္တာေရာ ဟုတ္ရဲ႕လားဟ
ဟုတ္ ပါ တယ္ ဟ
သိပါဘူး ဝန္႐ိုးစြန္း အထိမ်ား သြားေနသလားလို႔
မင္းကလဲ သည္ ေလာက္ ေမွာင္ေနတဲ့ဟာ လမ္းကလည္း မင္းျမင္တဲ့အတိုင္း
မင္းျမင္တဲ့အတိုင္း မလုပ္နဲ႔ ဘာမွ ျမင္ရဘူး၊ ေသခ်ာလည္း ေရွ႕ကသြားဦး
ေျမာင္းထဲက် ေရတိမ္နစ္မေသဘဲ ေျမြကိုက္လို႔ ကိစၥေခ်ာေနၾကဦးမယ္
ေအးပါ---
ေသခ်ာတယ္ေနာ္ ကိုဘခိုင္
ဘာကိုလဲ
အိမ္ဘက္ သြားေနတယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာလားလို႔ ေမးေနတာ
ဓူဝံၾကယ္ ၾကည့္ သြားေနတာပါကြာ မလြဲေလာက္ပါဘူး
မလြဲသာ မလြဲတယ္ ခါတိုင္း စက္မႈေက်ာင္းထိပ္ကေန
ေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ဆို ေရာက္ေနတဲ့ဟာ ခု ၾကာလွၿပီဟ လုပ္ဦး
ေအးကြာ ငါလည္း အေရွ႕ထဲဆိုၿပီး ေလွ်ာက္တာပဲ ဘာလို႔ အိမ္က ရွာမရ ျဖစ္ေနတာလဲ မသိဘူး
ဟာ--ဟိုမွာ အင္းခ႐ု ဘုရားႀကီး မေအေဘး ေခြးမသား ဘခိုင္ တလြဲႀကီး
ေလွ်ာက္လာတယ္
ဟာ ဟုတ္ပါရဲ႕ကြာ ငါလည္း ဓူဝံၾကယ္ ၾကည့္ၿပီး ေလွ်ာက္လိုက္တာ အေရွ႕ထဲမဟုတ္ဘဲ ေျမာက္ထဲ ျဖစ္သြားတယ္ ျပန္လွည့္ၾကစို႕---

(တစ္ရံေရာ အခါက ----ကိုဘခိုင္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေသာ က်ေနာ္၏ အေဖသို႔ အမွတ္တရ၊ ႏွစ္ေယာက္သား ေကာင္းရာ ဘံုမွာ ေပ်ာ္စံႏိုင္ၾကပါေစ)

(အရက္မူးသမားႀကီး အေဖသို႔ အမွတ္တရ-----)

[ မွတ္မွတ္ရရ မ်ား---------]

အေဖက လက္မႈ ပန္းထိမ္ပညာတင္ မကပါဘူး
ေရႊေလာက အေခၚ---- မိုက္---လည္း ထုတ္တတ္ပါတယ္
မိုက္သူႀကီးလို႔ ေခၚတာေပါ့
ပန္းထိမ္ပညာတတ္တိုင္းလည္း မိုက္ ထုတ္ျခင္း အတတ္ကို
ေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ မတတ္ၾကပါဘူး
က႑တစ္ခုစီ သပ္သပ္စီ ျဖစ္ပါတယ္
မိုက္--ဆိုတာ----
ပန္းထိမ္ဖို (သို႔) ေရႊအလုပ္လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းမွာရွိတဲ့
ေအာက္ခံ ေျမႀကီးကို မိုက္လို႔ ေခၚတာပါ
လုပ္သက္ ၆ လ၊ တစ္ႏွစ္ ၾကာသည့္အခါ၊ မိုက္ထုတ္ၾကပါတယ္
လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္မႈအေပၚ မူတည္ၿပီး သက္တမ္းအလိုက္
ေစ်း ႏႈန္း အနိမ့္ အျမင့္ ကြာပါတယ္
ဆိုလိုတာက ေရႊထည္လုပ္ငန္း မျပတ္ေအာင္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ျခင္း
ဖိုမွာ အလုပ္သမား မ်ားျပားျခင္းစတဲ့ အေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး
ေစ်းႏႈန္းကို ဖိုပိုင္ရွင္မွ ေစ်းစကားကို ေျပာပါတယ္
ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ပန္းထိမ္ဖို အမ်ားစုဟာ ေအာက္ခံ ေျမႀကီးကို သဲႏွင့္ ႏံုးစပ္ထားေသာ ႏံူးေျမကိုသာ ဖိုအတြင္းမွာ ထည့္သြင္းၾကပါတယ္
အုတ္ခံုသေဘာမ်ဳိး ခင္ထားျခင္းကို တတ္ႏိုင္သမွ် ေရွာင္ၾကပါတယ္
ပန္းထိမ္ဖိုေတြရဲ႕ မိုက္ဟာ ပိုက္ဆံ စုထားသလိုမ်ဳိး စုဗူးသေဘာမ်ဳိးပါပဲ

ဝယ္သူ မိုက္ထုတ္သူ မိုက္သူႀကီးမွ လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္မႈႏွင့္
သက္တမ္း ကာလအပိုင္းအျခားအတြက္ခ်က္ၿပီး ဝယ္ယူရပါတယ္
သည္အခ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္တြက္ခ်က္ႏိုင္မွ ဝယ္ယူမႈမွာ
အမွားအယြင္း နည္းပါတယ္

မိုက္ေတြကို ေရႊက်င္ေတာ့မယ္ဆိုရင္
ေရထဲမွာ ေမွ်ာစင္စိုက္ၿပီး ေရနဲ႔ မိုက္(ေျမႀကီး)ေတြကို တိုက္ခ်သည့္အလုပ္ကို
ေရႊက်င္တယ္လို႔ ေခၚပါတယ္
မိုက္သူႀကီး လုပ္သူသည္ က်င္ခြက္ကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ယမ္းႏိုင္ရမည္
ေရႊေလွာ္ေရႊခၽြတ္ ပညာကို တတ္ကၽြမ္းရမည္
ဘိုင္ခုတ္ ထတ္ရမည္
(သည္အေၾကာင္းေတြကို ေနာက္မွာ ရွင္းျပပါမည္)

အေဖက ပန္းထိမ္ပညာအျပင္ မိုက္ပညာကို
ေညာင္ေျခေထာက္က မိုက္သမားမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း
သင္ယူ တတ္ေျမာက္ခဲ့တာပါ။
အမိႈက္ထဲက ေရႊ ထုတ္တဲ့ ပညာလို႔ တစ္နည္းေျပာလို႔ ရပါတယ္
အေဖဟာ အဲသလို အမိႈက္ထဲက ေရႊျဖစ္ေအာင္ လုပ္တတ္တဲ့ မိုက္ထုတ္ျခင္း အတတ္ပညာကို တတ္ေျမာက္သလို
ေရႊျဖစ္လာတဲ့အခါမွာလည္း အမိႈက္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္လည္ၿပီး
လုပ္ပစ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့
အရက္ေသစာ ေသာက္စား မူးယစ္ပစ္တာပါပဲ
မမူးတဲ့အခါ ခင္စရာ မင္စရာ အလြန္ေကာင္းၿပီး ခ်စ္စရာႀကီးျဖစ္ေပမယ့္
မူးလာတဲ့အခါမွာေတာ့
ေၾကာက္စရာ ရြံစရာ မုန္းစရာႀကီးလည္း ျဖစ္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္ေလ။
ဒါ ေပ မယ့္
ေရႊကို အမိႈက္ျပန္ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ လုပ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့
မိသားစုအေပၚမွာေတာ့
တာဝန္မဲ့တဲ့စိတ္ ကင္းလြတ္ခဲ့ျခင္း မရွိသလို
ငတ္ျပတ္ေနေအာင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ လက္လြတ္စပၸယ္ပစ္မထားခဲ့ဘူး
ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့-------အေဖဟာ အေဖျဖစ္ေနလို႔ပဲေပါ့
အင္း---ေျပာရရင္ေတာ့------
မူးလာတဲ့အခါ---အေတာ္ေလးကို ေသြးဆိုးလြန္းတဲ့ အေဖရယ္ပါေလ